#durftevragen

Logopedisten vragen collega's mee te denken met een dilemma. #durftevragen is een rubriek in het Tijdschrift voor Logopedie.

 

Juli 2018
Op vrijdagmiddag behandel ik een kleuter die altijd met zijn moeder en broer naar de behandeling komt. Ze krijgen het voor elkaar om in de korte tijd dat ze moeten wachten de wachtkamer af te breken. Speelgoed gaat stuk, ze springen van stoel naar stoel en schoppen tegen de muren. Ik heb moeder gevraagd de kinderen rustig te houden in de wachtkamer maar dit had geen effect. Wat kan ik het beste doen? (Naam bij redactie bekend)

Antwoord 5

Wat een herkenbare situatie. Ik ben hier zelf altijd heel streng in naar ouders en kinderen toe. Benoem nogmaals aan moeder de overlast die jij ervaart, maak duidelijke afspraken met moeder en de kinderen en noteer deze ook. Blijkbaar is het voor moeder heel lastig om de kinderen in toom te houden. Misschien kun je samen met moeder een vorm van een beloningssysteem (stempel- of knipkaart) bedenken om haar hier ook bij te helpen? En mijns inziens kun je moeder gerust mededelen dat de eventuele schade aan stoelen of speelgoed op haar verhaald wordt als dit zo doorgaat. 
Bregje Hollander

Antwoord 6

Zijn het andere normen en waarden of heeft moeder opvoedproblemen? Ik zou het opnieuw bespreken en uitleggen waarom jij zo’n moeite hebt met dit gedrag. Je kunt haar voorstellen om er samen voor te zorgen dat er niets meer beschadigd wordt en haar, coachend, zelf een oplossing laten bedenken. Mogelijk vind je daar ook een ingang voor opvoedingsondersteuning als dat nodig blijkt. Maar ik zou zeker jouw grenzen hierin aangeven en zeggen dat dit voor jou onacceptabel is. En jij zult duidelijk naar haar moeten zijn wat de consequenties voor jullie samenwerking zijn als de situatie niet verandert. Juliette Spies

Antwoord 7

Het is duidelijk dat de boodschap niet is overgekomen. De volgende keer zou je de kinderen direct aan kunnen spreken op wat je van ze verwacht. Het gewenste gedrag benoemen. Dus niet zeggen wat ze niet mogen doen. Principe van ‘denk niet aan een roze olifant’. Het kan ook duidelijker zijn om concreet aan moeder benoemen wat je geconstateerd hebt. Ik zie dat het speelgoed kapot is en dat de kinderen springen en schoppen tegen de muren. Het begrip ‘rustig’ kan voor velerlei uitleg mogelijk zijn. Je verwacht dat…. Een bordje ophangen over gedragsregels mbt het speelgoed zal waarschijnlijk niet veel uithalen maar kan wel een hulpmiddel zijn om moeder daarop aan te spreken.
Jolanda Kooter